Pusty kalendarz Oli

Mogła pełnić najważniejsze funkcje publiczne, ale dla przyjaciół i znajomych zawsze pozostała Olą, Olką – zwyczajną, pełną energii, pasji życia, wesołą, życzliwą ludziom i ciepłą osobą. Bez względu na obowiązki poselskie czy partyjne, znajdowała czas na przyjacielskie spotkania, rozmowy do świtu, wspólne wyjazdy, podróże. Uwielbiała podróżować, być w nieustannym ruchu. Zwiedziła całą Europę i ciągle jej było mało. Zwykle latała samolotem. Nigdy nie bała się lotów, był to dla niej normalny sposób przemieszczania się z miejsca na miejsce. Razem z mężem Jackiem lubili też włóczyć się po Polsce – pozostali w tym trochę jak para studentów. Góry, Kaszuby, Mazury, polski Bałtyk – dziesiątki ulubionych miejsc, w których lubiła odpoczywać, odrywając się od wielkiej polityki. Z wrocławskiego blokowiska, w którym mieszkali od lat 80-tych, ruszali na jedno z tych odludzi, gdzie można pobyć sam na sam z przyrodą. Ola była także wielką entuzjastką Czech i czeskiej kultury. Często wyjeżdżała tam choćby na kilka dni. Od wielu lat razem z przyjaciółmi spędzała w Czechach majówki. W tym roku umówili się na wyjazd do Ołomuńca. Zarezerwowane miejsce w hotelu czeka na nią od 1 maja.

Ola była fanką czeskiego barda Jaromira Nohawicy, z którym znała się osobiście. Nie opuściła żadnego jego wrocławskiego koncertu, a wielokrotnie jechała na drugi koniec Polski, żeby posłuchać na żywo ulubionego pieśniarza. Często pozdrawiał ją ze sceny, gdy wypatrzył jej drobną postać wśród wiernej widowni.

Od trudnych, ekonomicznych spraw, w których była prawdziwym ekspertem, Olka odpoczywała przy rasowych kryminałach. Zaczytywała się zwłaszcza w mistrzyni gatunku, Agacie Christie. Ale i tak przyjaciele wiedzą, że największą przyjemność mogli jej sprawić jednym prezentem: figurką myszy. Porcelanowe, drewniane, kamienne, filcowe – wszystko jedno, każda z nich wywoływała u pani poseł radosny błysk w oku, uśmiech. Dla tego uśmiechu każdy z jej przyjaciół uganiał się po targowiskach, sklepikach z dziwnymi rzeczami, nieraz w najodleglejszych zakątkach świata. Mysia kolekcja Oli jest dzięki temu imponująca. Niełatwo będzie się poczuć zwolnionym z obowiązku poszukiwania nowej myszy dla Olki.

„Elegancka kobieta nie wychodzi z domu przed godziną dziesiątą” – śmiała się Olka, gdy musiała tłumaczyć, dlaczego tak trudno się jej umawiać na „nieprzyzwoite” poranne godziny. Nie lubiła wcześnie wstawać. Gdyby nie to, być może poleciałaby 10 kwietnia do Katynia wcześniejszym samolotem – spekulują ci, którym najbardziej jej zabrakło. Być może. Ale też nikt nie ma wątpliwości, że jej miejsce było tam, w tej najważniejszej delegacji, wśród tylu wspaniałych, wielkich ludzi.

Ola bardzo chciała wziąć udział w uroczystościach w Katyniu. Miała tam także swoją własną misję - przywieźć do Wrocławia garść tamtejszej ziemi. Ta symboliczna grudka trafiłaby pod dąb, jaki będzie posadzony w Parku Słowackiego dla upamiętnienia męczeńskiej śmierci urodzonego w naszym mieście kapitana polskiej artylerii Maksymiliana Heilszera rozstrzelanego w katyńskim lesie przez NKWD. Był to pomysł Oli i jej męża Jacka, oni ufundowali to drzewko pamięci. Pod koniec kwietnia dąb zostanie posadzony - tak, jak to planowali, zgodnie z przygotowanym już scenariuszem. Tylko Oli już przy tym nie będzie. Podczas uroczystości nie przemówi – jak zwykle emocjonalnie, z pasją ale jednocześnie jakże rzeczowo, dobitnie wypowiadając każde słowo, z charakterystycznym, niepowtarzalnym „r”. Nie tak to miało być, ale - Olu - ten dąb będzie też dla Ciebie.

Krystian Mieszkała, dyrektor biura poselskiego Aleksandry Natalli- Świat:
- Ola zawsze dzwoniła w piątek, a najpóźniej w sobotę, żeby ustalić kalendarz na najbliższy poniedziałek. Plan na początek tygodnia był zwykle napięty, bo Ola wykorzystywała każdą chwilę, jaką mogła spędzić we Wrocławiu, na spotkania z ludźmi. Tym razem nie skontaktowała się ze mną, jej kalendarz na poniedziałek 12 kwietnia pozostał pusty. Nie zaplanowała nic. To się zdarzyło po raz pierwszy od wielu lat, odkąd razem współpracowaliśmy. Jak zła wróżba.